Μια φορά κι΄ένα καιρό…… Ο Αντώνης, ξεχασμένος – χαμένος για δέκα χρόνια, στις δύο τα μεσάνυχτα πεζοπόρησε από το πατρικό του σπίτι ως το μεγάλο γειτονικό κτίριο… Σαν λαβωμένος πολεμιστής είχε βγει από τους βάλτους, όρθωσε το αψηλό ανάστημά του και προχώρησε νικητής στη λεωφόρο… Χειροκροτήματα, επευφημίες, γαλανόλευκες σημαίες, λες κι΄ έμπαινε ο απελευθερωτής στρατός στη Θεσσαλονίκη… Και μια ψυχούλα από ψηλά, που κάποτε είχε γράψει για τον «Τρελαντώνη», του ΄στελνε την ευχή της, για να γράψει τη δική του ιστορία, ως συνετός Αντώνης… Του το ευχόμαστε. (Αντιμόνιος)
![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ||||
| By N2H | |||||||||||||||

